<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:geo="http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#" xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"
	>

<channel>
	<title>วาทกรรม-วรรณกรรม</title>
	<atom:link href="http://picass.wordpress.com/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://picass.wordpress.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Tue, 03 Jan 2012 14:59:26 +0000</lastBuildDate>
	<language>th</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.com/</generator>
<cloud domain='picass.wordpress.com' port='80' path='/?rsscloud=notify' registerProcedure='' protocol='http-post' />
<image>
		<url>http://s2.wp.com/i/buttonw-com.png</url>
		<title>วาทกรรม-วรรณกรรม</title>
		<link>http://picass.wordpress.com</link>
	</image>
	<atom:link rel="search" type="application/opensearchdescription+xml" href="http://picass.wordpress.com/osd.xml" title="วาทกรรม-วรรณกรรม" />
	<atom:link rel='hub' href='http://picass.wordpress.com/?pushpress=hub'/>
		<item>
		<title>ไม่มีชื่อ วันเสาร์</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2012/01/03/%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%8a%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad-%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%8c/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2012/01/03/%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%8a%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad-%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%8c/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 03 Jan 2012 14:54:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=211</guid>
		<description><![CDATA[หากจักรวาลไม่มีพระองค์  มนุษย์คงอยู่อย่างฝุ่นผง ตายอย่างเถ้าถ่าน หากประสงค์คือพระองค์ มนุษย์ควรเป็นดั่งอาทิตย์ ที่จุดหมายอยู่ปลายฟ้า และภารกิจเป็นนิรัน ดั่งความตายที่ไร้จุดจบ พระองค์ คือ เอื้อนเอ่ยมิได้ ไม่พบจุดเริ่มและจุดจบ ความไม่รู้อันพรั่งพรูเท่านั้น ที่สัมผัสเพียงปลายนิ้ว แผ่วเบา และลืมเลือน เหมือนทารกกระพริบตา   ความรู้สึกข้า เป็นเงาแห่งวิญญาณข้า ที่กระซิบแนบใกล้พระองค์ เป็นอาหารสุดท้ายที่ข้าบำเรอกาย ลมหายใจข้าเป็นสุขติ ที่ระบายลงสู่ท้องอันปวดร้าว ให้ข้าฆ่าโลกวัตถุสิ้น   นี่เป็นเพลงที่พระองค์โปรดสดับ ฟังกายข้าที่เร้าร้อนและลุ่มหลง ค่ำคืนนี้พระองค์จะมา ขโมยรักข้า ซ่อนความมืดจากข้า ไปสู่สว่าง Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=211&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2012/01/03/%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b8%b5%e0%b8%8a%e0%b8%b7%e0%b9%88%e0%b8%ad-%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%8c/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>แสงสีฟ้า</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2011/07/22/%e0%b9%81%e0%b8%aa%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%9f%e0%b9%89%e0%b8%b2/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2011/07/22/%e0%b9%81%e0%b8%aa%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%9f%e0%b9%89%e0%b8%b2/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 22 Jul 2011 16:42:40 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ทรรศนะ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=207</guid>
		<description><![CDATA[แสงสีฟ้าอาบทั้งห้อง และเข้าไปในหัวใจ เต้นกับลมหายใจเข้า ความอ่อนล้าไม่ใช่จากกาย แต่จากลมหายใจเก่าๆ แก่ๆ ที่ไม่ผ่านพ้นไป ในความสงัด ได้ยินเสียงหัวใจผ่านหู บอกว่ามันอึงอลอยู่ในโลกของการเกิดซ้ำ ถูกโบยและเฆี่ยนตีด้วยแซ่ของเวลา ร่ายมนต์หยากไย้ที่มีแต่ความตายของเหล่าแมลงแห่งวัน Filed under: ทรรศนะ<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=207&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2011/07/22/%e0%b9%81%e0%b8%aa%e0%b8%87%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%9f%e0%b9%89%e0%b8%b2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ความเงียบดั่งระฆัง</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2011/06/29/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%9a%e0%b8%94%e0%b8%b1%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%86%e0%b8%b1%e0%b8%87/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2011/06/29/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%9a%e0%b8%94%e0%b8%b1%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%86%e0%b8%b1%e0%b8%87/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 29 Jun 2011 16:31:02 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=203</guid>
		<description><![CDATA[ความรู้สึกที่รออยู่เบื้องหน้า ทั้งใกล้และไกล ตื้นและลึก มือวางลง คำพูดพล่ามบ่น  &#8230;ลมพัดเข้ามา ผ้าม่านปลิวไหว ต้นไม้โบกพัด ท้องฟ้าริบระยับด้วยเหล่านก และแสงแดด รายละเอียดพรั่งพรู สิ่งสัมผัสยิบย่อยและหลากล้น ลมพัดแสงแดดจ้าเข้ามาทางหน้าต่าง สีขาวแห่งความสดชื่น และกลิ่นของสีเขียว กายเนื้อสั่นไหว และสุ้มเสียงกระพือพัด เสียงเหล่านกและความเงียบงันของมัน ตีระรัวเข้าไปในอากาศ ความเงียบดั่งระฆังกังวาน เสียงของสิ่งต่างๆ ประสานรับ โลกคล้ายสุสานที่สันติ ความตายอันอบอุ่นตื่นขึ้นจากชีวิต ข้าฯรออาทิตย์รับฟัง ความนิรันจงกลบหน้า ความเศร้าและน้ำตาของความสลาย –เหตุใดข้าฯจึงสะเทือนใจดั่งระฆังที่วิงวอนต่อความเงียบ? Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=203&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2011/06/29/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%9a%e0%b8%94%e0%b8%b1%e0%b9%88%e0%b8%87%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b8%86%e0%b8%b1%e0%b8%87/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ในตอนนี้</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2011/05/26/%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b9%89/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2011/05/26/%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b9%89/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 26 May 2011 17:01:26 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=198</guid>
		<description><![CDATA[ในตอนนี้  ฉันได้พาตัวมาถึงฝั่ง ซึ่งมีเธออยู่ เบื้องหลังฉัน เป็นเหมือนทะเลที่ไร้สาระ และฟากฝั่งโน้น เหมือนความฝันของคนเสียสติ ฉันเสาะหาแผ่นดินที่ตนจะได้ชีวิตกลับคืน ด้วยความกระหาย และไม่เคยรู้มาก่อน ว่าบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ในใจเธอนั้น บานประตูเล็กๆ ที่อยู่ในดวงตาเธอนั้น บอกว่าฉันได้ครอบครองแล้ว ซึ่งแผ่นดินที่ตนเสาะหา เธอสกัดเอาส่วนที่ดีที่สุดของโลกนี้ ให้ฉันเห็น และเมื่อเธอจับมือฉัน ราวกับเธอได้บอกว่า โลกที่ดีที่สุดนี้ ยังมีฉันอยู่   เธอคือโลกของฉัน ที่ฉันดั้นด้นว่ายน้ำข้ามมา ในความรักอันอ่อนโยนของเธอ เปรียบดังกระจกสะท้อนให้เห็นวัยเยาว์ของฉัน ให้เห็นความรักของฉัน ที่ฉันและผู้คนทั้งโลกขาดแคลน ความรักจะหว่านเมล็ดพันธ์ของมัน ลงบนแผ่นดินที่สร้างใหม่ งอกเงยความฝันใหม่ๆ อยู่ในโลกเก่าๆ ที่คร่ำครึ เราสองจะติดตามความรักที่ลึกซึ้งที่สุด ที่พระเจ้าได้มอบให้กับมนุษย์เมื่อแรกเกิด แม้จะต้องต่อสู้กับความเกลียดชังมากมายที่ครอบงำเรามานานนับปี และฉันสัญญา, ฉันจะมั่นคงดุจหัวใจที่ได้รับจากเธอขณะนี้ ฉันจะดูแลให้พืชพันธ์นี้เติบโต และส่งมอบให้กับเธออีกครั้ง เหมือนกับที่ใครบอกว่า สตรีสร้างโลกที่งดงามแต่ไม่เคยได้อยู่ที่นั่น ชายหนุ่มอยู่ที่นั่นแต่กลับไม่พบเห็น ทว่าตอนนี้อย่างน้อยฉันก็ฝันว่าจะได้พบมัน และฉันจะพาเธอมาอยู่ด้วยกันให้ได้ สักวันหนึ่ง Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=198&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2011/05/26/%e0%b9%83%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%99%e0%b8%b5%e0%b9%89/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>แย้งพวกอัตถิภาวะ</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2011/04/04/%e0%b9%81%e0%b8%a2%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%95%e0%b8%96%e0%b8%b4%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b8%b0/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2011/04/04/%e0%b9%81%e0%b8%a2%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%95%e0%b8%96%e0%b8%b4%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b8%b0/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 04 Apr 2011 13:09:34 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ทรรศนะ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=196</guid>
		<description><![CDATA[มีอะไรบางอย่างคล้ายกับสะพานข้ามสู่อีกฝั่ง –มันเป็นภาพลักษณ์ของความว่างเปล่าที่ผมนึก มันเป็นช่องว่าง ไม่ได้เป็นลานกว้างไม่รู้สิ้น เหมือนกับความรู้สึกถึงความว่างเปล่าเมื่อก่อนนี้, ผมคิดว่าตนเข้าใจและพออธิบายได้ ความว่างเปล่าเป็นจิตสำนึก ไม่ได้เป็นความจริง –ไม่ได้เป็นความจริงตามที่จิตสำนึกเรารู้สึก หรือที่จิตสำนึกเราให้คุณค่า ความเชื่อถือ หรือความหนักแน่นว่าเป็นภาพลักษณ์ของความจริง ในจิตสำนึก ในวิธีการ ในกลไกของมัน –ในร่องเฟืองที่หมุนไปของมัน ไม่สามารถเชื่อถือสิ่งที่ตัวมันทำ มากกว่าพลังผลักดันจากภายนอก –ซึ่งเป็นข้อสรุปที่หาเหตุผลไม่ได้ และมันขับเคลื่อนไปดั่งความว่างเปล่า เพราะตัวมันหาแก่นสารใดไม่พบ -ความคิด –อาจเป็นตัวกลางเดียวที่เชื่อมเราไว้กับจักรวาล และเมื่อมันมีคุณค่า พลังถึงเพียงนี้, เมื่อมันได้รับพรจากพระหัตถ์ของพระเจ้าถึงเพียงนี้ มันย่อมไม่มีทางตระหนักถึงคุณค่าในกิจกรรมทางโลกได้เลย ความคิดสูญเสียพลังไปกับการรับใช้ในสิ่งที่ไม่คู่ควร ได้แก่การเป็นจิตสำนึก –บางทีผมอาจพูดกลับกันระหว่างความคิดกับจิตสำนึก- ความว่างเปล่านั้นเป็นกลลวงจากการกระทำของความคิดเอง จิตสำนึกใช้เวลาเป็นพื้นฐานในการดำรงอยู่ หรือพูดได้ว่าเวลาไม่มีอยู่หากไร้จิตสำนึก จิตสำนึกจะสั่นคลอนหากมันตระหนักว่าเวลาที่มีอยู่ไร้ความหมาย ถึงอย่างนั้นการตระหนักดังกล่าวก็มีพื้นฐานมาจากเวลา การปฏิเสธจิตสำนึกก็ยังเป็นจิตสำนึก เมื่อบุคคลเริ่มถามว่าเกิดมาทำไม คำถามนั้นไม่มีคำตอบที่อยู่ข้างหน้า มีแต่การถามถึงสาเหตุของคำถามนั้นมันเป็นเบื้องหลังที่นำเขาไปสู่พื้นฐานของจิตสำนึกตน บางทีผมรู้สึก บางทีถึงกับตกใจกลัว และไม่รู้สาเหตุ รู้แต่ว่ามีช่องว่างๆ เหมือนสะพาน-อะไรสักอย่าง ตอนที่ผมตระหนักว่าตนยังมีชีวิต เป็นคนบนโลกนี้นั้น โลกนี้ก็ทำผมกลัว เพราะโลกตามที่เราถูกมันสร้างความรู้สึกนั้น คงไม่มีอะไรพ้นจากจิตสำนึก –ซึ่งบางทีก็คล้ายกับนาฬิกานั้นเอง, อะไรสักอย่างที่ทำให้ผมไม่สบายใจเหมือนกับแดดตอนบ่าย โลกนี้ไม่ว่างเปล่าตามความหมายของพวกอัตถิภาวะน่าเบื่อพวกนั้น มันเต็มไปด้วยรายละเอียด เต็มไปด้วยความละลาน หลากล้น [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=196&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2011/04/04/%e0%b9%81%e0%b8%a2%e0%b9%89%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%95%e0%b8%96%e0%b8%b4%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b8%b0/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ยี่สิบกุมภาพันธ์</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2011/02/24/%e0%b8%a2%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%98%e0%b9%8c/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2011/02/24/%e0%b8%a2%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%98%e0%b9%8c/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 24 Feb 2011 12:42:01 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ทรรศนะ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=193</guid>
		<description><![CDATA[﻿ อากาศภายนอกตอนสาย อบอุ่น บริสุทธิ์ และสดชื่น โลมเลียร่างกายอีกครั้ง เหมือนชุบชีวิตใหม่ หน้ากระดาษปลิวสั่นไหว เสียงใบไม้ซาซา ลมแรงขึ้นและมาพร้อมกับกลิ่นอายชื่นของดินอุ่น เหมือนมาจากที่ไกล เหมือความไกลของเสียงหญ้าฝาดที่อยู่ริบๆนั่น   เหมือนลมได้พัดความยุ่งเหยิง ความหยาบ ฝุ่นผงในใจออก และเหลืออะไรสักอย่างที่ชัดเจนขึ้น และอยู่ลึกๆ ติดอยู่ในราวกับวิญญาณ –เลือดของวิญญาณ และมันคล้ายความตาย ความตายที่กลับมาอีกครั้ง ปีกของมัน ความมั่นคงและแข็งกล้าของมัน ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ เหมือนตะขอที่เกี่ยวรั้งสิ่งของที่มีน้ำหนักมากกว่าตัวมัน ทั้งปรารถนา ทั้งหวั่นไหว สัญลักษณ์ทางเพศมีความเกี่ยวข้องกับความตาย เรารู้สึกได้ มันคล้ายสามเหลี่ยม เหมือนตัวตนฝังอยู่ในความเป็นวัน วันวาน และวันพรุ่ง และตอนนี้ความสิ้นสูญอยู่ตรงกลาง ตรงยอดของปีรมิด มันแหลม และดุจถูกแทง เข้าไปในวันเหล่านั้น รากฐานโอนเอน และผืนดินเหนี่ยวรั้ง   ทำไมพุทธองค์จึงหงายมือแทนที่จะคว่ำ? มันคลายจากความมั่นคงทางกาย และแรงโน้มถ่วงและรับความว่างเปล่าของความไม่แน่นอน ไร้สูญและจุดสิ้นสุด ลมหายใจที่คลายอกไประเหยขึ้นทางฝ่ามือนั้น   ข้าไม่อาจพรรณนาได้หมด เหมือนมันไม่อาจหยุดพวยพุ่งลงได้  เหมือนหัวใจข้าไม่อาจหยุดเต้นลงได้ จากเสียงคำรามแห่งเลือด Filed under: ทรรศนะ<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=193&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2011/02/24/%e0%b8%a2%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%a1%e0%b8%a0%e0%b8%b2%e0%b8%9e%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%98%e0%b9%8c/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ความตายของพวกดอกไม้</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/11/02/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%95%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%89/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/11/02/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%95%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%89/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 02 Nov 2010 17:05:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ทรรศนะ]]></category>
		<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=187</guid>
		<description><![CDATA[1 พวกดอกไม้นั้นดูง่ายดายกับการตายของมันเหลือเกิน ความตายไม่ได้เสียดายเลยกับกลีบงามของพวกมัน แล้วดูสิ กลีบงามๆ ของพวกมันก็พร้อมใจกัน ไม่แม้แต่จะคำนึงคุณค่า ความจำเป็นต้องอยู่ หรือไป ก็แค่เหี่ยวเฉาลงอย่างที่พวกมันเคยทำกัน บางที ตอนฉันผ่านมาและแปลกใจกับการเปลี่ยนแปลงอย่างพร้อมใจอย่างนั้น ความง่ายดายจนน่าตกใจนั้น ก็แทบพุ่งตรงเข้ามาในความรู้สึก และกลายเป็นสัญลักษณ์อะไรสักอย่างที่ทำฉันเห็น และแทบจะปริคำพูดออกมาสักคำ ขณะนั้น เวลาฉันพูดถึงการตาย ก็คงปฏิเสธไม่ได้ถึงความเศร้าลึกๆ ของฉัน แตมันไม่ใช่สาระสำคัญของการตายเลยสักนิด ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องคุณค่า ความหมายของตัวฉันอง มันก็แค่ –เหมือนกับเข้าดอกไม้พวกนั้น เป็นเพราะฉันปรารถนาอย่างมาก จนเหมือนกับเป็นสัญชาตญาณ และมันก็สอดรับกันดีกับการสิ้นสูญ มันเป็นจินตนาการที่จะทำฉันสมประสงค์ แต่ฉันก็ยังไม่ตายในความหมายทางกาย กายนั้นไม่ใช่สาระเสียแล้ว แต่เบื้องหลังมันต่างหาก ความตายของวิญญาณ  คนเราตายตามอายุไข แต่วิญญาณนั้น –คือฤดูกาลของผู้เป็นเจ้าของมันที่จะกำหนด ฉันคิด –วิญญาณจะตายนับครั้งไม่ถ้วน ดังความปรารถนาที่เหมือนคลื่นซัดไม่สิ้นสูญ พวกดอกไม้เอย มันช่างนิ่งเฉยและเปลี่ยนสีไปตามฤดูกาล กระทั่งกาลสุดท้าย  2 ฉันไม่เห็นคุณค่าใดเกี่ยวกับความหวัง หรือความเชื่อในเรื่องการดับครั้งสุดท้าย ต่อเมื่อเราเข้าถึงแก่นแท้ของความตาย ความเชื่อ ความหวังนั้นก็ย่อมดับไปด้วย สำหรับฉันมันตอบยากว่ารักชีวิตหรือความตาย มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน ฉันไม่อาจรู้สึกอะไรๆ เกินอำนาจอย่างนั้นได้ มันไม่ใช่เรื่องของเหตุผลมากไปกว่าสัญชาตญาณ และคำพูดที่ว่าเกิดมาเพื่อใช้กรรมนั้น ทำฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=187&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/11/02/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%95%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%94%e0%b8%ad%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%89/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>19 กค, อะไรสักอย่าง</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/09/20/19-%e0%b8%81%e0%b8%84-%e0%b8%ad%e0%b8%b0%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/09/20/19-%e0%b8%81%e0%b8%84-%e0%b8%ad%e0%b8%b0%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 20 Sep 2010 15:14:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=183</guid>
		<description><![CDATA[อะไรสักย่าง, แสงขาวที่ถูกเติมเข้ามานี่ ไม่ได้บรรจุเรื่องราวของวันปกติ มันเป็นวันที่แสงขาวใสและสะอาดกว่าเคย สายลมโชยเข้ามาทางหน้าต่างๆเล็กๆ สู่ห้องเล็กๆ ที่ตกอยู่ในเงาร่ม และความเย็นชื้นจากเมื่อคืน เหมือนเสียงกระซิบ ลมหายใจของพระผู้เป็นเจ้า ผ่านเสียงจอแจของหญ้าฝาด และความอ่อนนุ่มของดอกหญ้าขาว เหล่าแมลงปอโบยบิน ร่าเริงอยู่เหนือทุ่งกว้าง อยู่ใต้ท้องฟ้าขาวฟ่าง และแดดอบอุ่น เรื่องราวได้พักผ่อน ราวพบจุดจบ ราวว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นและไม่มีอยู่จริง ความรู้ในอดีตเหือดแห้งหายไปในเงาร้อน ลมหายใจแผ่วเบาและกลับมาจากการลาพัก  เลือด และแม่น้ำทั้งห้าไหลรินในฤดูกาลที่มาถึง ฉันพัก และมองเห็นเลือนรางของใบหน้าตนเอง โลกหันหลัง และฉันสันโดษ มันสงบจนวิญญาณหลับใหล และสัญชาตญาณกลับมา ความปรารถนาและแรงกล้าไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ไม่มีจุดหมาย ทิศทาง นอกจากกระตุ้นหัวใจให้เต้น –มันไม่มีผัสสะกับโลกภายนอก ดั่งนั้นมันจึงไหลรินสู่โลกที่ไม่มีรูปรส, อะไรสักอย่างที่เป็นส่วนกลับความปรารถนาของโลกภายนอกที่ฉันเห็นนี้ อะไรที่โลกภายนอกไม่อาจรับใช้ฉันให้ดำเนินกายใดๆ อยู่ในองค์ของมัน เมื่อฉันมองออกไปมีเพียงความไม่รู้ที่สั่นไหว ภายในไม่มีความรู้ใดแต่ตระหนักแจ้ง ชัดเจนถึงจุดประสงค์ที่ไร้คำอธิบาย, พวกเด็กๆ วิ่งเล่น และส่งเสียงหัวเราะ มันช่างแปลก มันช่างแปลกจริง Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=183&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/09/20/19-%e0%b8%81%e0%b8%84-%e0%b8%ad%e0%b8%b0%e0%b9%84%e0%b8%a3%e0%b8%aa%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%ad%e0%b8%a2%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>การเขียน : ความมากมายที่ไม่สิ้นสุด</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/08/12/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99-%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/08/12/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99-%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 12 Aug 2010 16:23:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ความเป็นหนังสือ]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=179</guid>
		<description><![CDATA[วันนี้ผมคิดเกี่ยวกับเรื่องการเขียนอีกครั้ง และผมรู้ว่าสัญชาตญาณการเขียนของผมนั้นท่วมท้น แม้ไม่อาจเขียนอะไรออกมาได้ ผมคิดว่ามันมากและยากเสียจนไม่อาจพอใจกับอะไรที่เป็นภาษาเลย ผมคิดถึงนวนิยาย แล้วมันก็ถูกทำลายโดยการเขียน แล้วการเขียนก็เป็นกระจกสะท้อนถึงตัวผมเอง ผมไม่ได้ต้องการจะบอกเรื่องราวใดๆ ของคนนั้นคนนี้หรืออะไรๆ ที่เป็นกิจกรรมซึ่งผูกโยงมนุษย์ไว้ให้เป็นสังคม ผมมีเพียงสิ่งเดียวที่จะเขียน แต่ไม่แม้สามารถตั้งชื่อมันได้ เมื่อผมเริ่มคิดเกี่ยวกับโครงเรื่อง นั่นเป็นจุดจบที่ผมจะแสดงตน อย่างเช่น นักเขียนอาจมีพันธะที่จะอธิบายลักษณะของก้อนหิน ประโยชน์ และโทษ และอะไรๆ ที่เกี่ยวกับหินก้อนนั้น หากแต่สิ่งที่ผมต้องการเขียนคืออะไรสักอย่างที่อยู่ในก้อนหินทั้งหมด บางทีมันจะชัดเจนขึ้นหากผมจะให้คำนิยามของคำว่าก้อนหินต่างออกไป อย่างว่า มันเป็นภูเขา หรือเป็นสายลมที่พัดมาจากตะวันออกกลางนับหมื่นปี หรือดวงดาวที่ไม่เปล่งแสง หรือความตายตัวของเอกภพ หรือความไม่เคลื่อนไหว หรือจักรวาลในแง่มุมหนึ่ง และผมควรต้องให้คำนิยามก้อนหินแบบนั้นเหตุเพราะในจินตนาการที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ของผมมันเป็นอย่างนั้น นั่นคือความมากมายที่ไม่สิ้นสุดของก้อนหินก้อนหนึ่ง ซึ่งผมต้องการนำมันออกมา  วัตถุนั้น เมื่อถึงจุดที่เราลบเส้นแบ่งต่างๆออกไป มันก็เหลือเพียงแต่แร่ธาตุที่แสดงในจิต มันก็สามารถเป็นอย่างหนึ่งที่ผสานกับมโนทัศน์เกี่ยวกับการกำเนิดของตัวมันเอง ที่อยู่ในญาณทัศนะ การหยั่งรู้ของเรา ของสมองมนุษย์ สิ่งนี้เทียบเคียงได้กับการที่เราลบล้างข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมที่มีชื่อเฉพาะออกไป สถานที่ และเวลาจะไม่มีการระบุชัดแจ้ง ในการเขียน เหตุที่ผมทำเช่นนั้นเพราะต้องการลบความทรงจำในฐานะปัจเจกบุคคลออกไป เพื่อให้มันใกล้เคียงกับจิตสำนึกที่พิสุทธิ์ ผมหมายความว่าเราทำเช่นนี้เพื่อให้มันง่ายต่อการที่เราจะลอกแบบจิตสำนึกให้ใกล้เคียงกับความเป็นจริงที่สุด ผมต้องการแสดงแก่นแท้ของมัน ลักษณะโครงสร้างของมัน ไม่ใช่ข้อมูลที่อยู่ในนั้น แต่เป็นว่า –มันทำอย่างไรกับข้อมูลต่างหาก, การลบล้างข้อมูลภายนอกของวัตถุ ไม่ใช่เป็นเรื่องของการเพิกถอนต่อรูปทรงและสถานะในโลกรูปธรรมของมัน แต่เป็นการสร้างโลกที่ใหญ่กว่า และมากมายกว่า [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=179&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/08/12/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%82%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99-%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>สีเหลืองอ่อนของตอนกลางวัน และสีขาวใสของท้องฟ้าตอนกลางวัน</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/08/05/%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%87/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/08/05/%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%87/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 05 Aug 2010 15:55:39 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=176</guid>
		<description><![CDATA[ตอนกลางวัน ร้อน อะไรบางอย่างที่อยู่ใน และเป็นเรา ฟ้าตอนที่มีแดดจ้า ในบางความรู้สึกที่กระตุ้นจากความทรงจำ อะไรสักอย่าง คล้ายๆ ความโปร่งใส อิสระ และฝัน ช่างสวยงาม เงาเข้มของสิ่งรอบๆ เติมเต็มฟ้า เมฆน้อยลอยฟุ้งและไม่มีอะไร ตรงจุดนั้นมีความรัก ทำไมความเศร้าอยู่ในใบต้นตันหยง, ฉันไปอยู่จุดหนึ่ง ณ ขณะหนึ่ง และไม่อยากกลับมา โลกเต็มไปด้วยความคลื่นเหียน –ถ้าจะกลับมา, ในความตายอันโปร่งแสง ฉันได้พบความรื่นรมย์ กลางวันอันเสรี ฉันจะพบจุดจบ ความรักหลากล้นชั่วขณะ บางอย่างนิ่งไม่เคลื่อนไหว บางอย่างเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง ร่างกายปล่อยตัวลงมาและหยุด แต่หัวใจเต้นแรงไม่สามารถหยุดได้ จิตสำนึกว่างเปล่า แต่จิตวิญญาณท่วมท้น ต้นไม้แกว่งไกวไกลๆนั่น บอกให้รู้ว่าพระแม่เรียกหา ความมากมายของถ้อยคำ อยู่ในความเงียบงันไม่รู้สิ้น Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=176&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/08/05/%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%ad%e0%b9%88%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%95%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%87/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>สิบสองกรกฎา</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/07/12/%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%8e%e0%b8%b2/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/07/12/%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%8e%e0%b8%b2/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 12 Jul 2010 17:50:49 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=174</guid>
		<description><![CDATA[บางที ฉันอยากจะพูดตรงๆเท่าที่เป็นไปได้  ฉันนึกว่าการเขียนคืออะไรกัน แทบไม่มีอะไรเลยที่ดึงดูดฉัน วันนี้แย่ ฝนตกไปทั่ว และออกไปไหนไม่ได้ ฉันไม่ได้คิดว่าพรุ่งนี้เช้าต้องเป็นวันเดิมๆ หรือคืนนี้เป็นคืนที่เงียบเหงา  มันไม่ได้เป็นคืนที่เงียบเหงา และพรุ่งนี้เช้าก็ไม่ได้เป็นวันเดิมๆ แต่ก็ไม่มีอะไรต่างกัน ฉันไม่ได้อยู่ในความสามารถที่จะไปต่อได้ ฉันคิดว่ามันมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ และก็คิดว่าไม่ทำก็ได้ ฉันไม่ได้คิดว่ามันไม่มีความหมาย มันมีความหมายอะไรสักอย่าง แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเท่าไหร่ ความหมายน่ะ  คืนก่อนเธอถามฉันว่าเป็นอะไร ทั้งๆที่ฉันก็แค่มองไปตรงหน้า อากาศ และแสง และความมืด และความลึก บางทีเหมือนฉันจะบอกว่าพอแล้วล่ะ แต่พรุ่งนี้ก็ยังมีฉันอยู่  แต่ฉันพรุ่งนี้ก็ยังมั่นใจได้ว่าพอได้แล้ว ทั้งที่รู้ว่าฉันก็ยังมีพรุ่งนี้อยู่ ฉันอยากอธิบายให้เธอเข้าใจ อยากพูดตรงๆ เท่าที่เป็นไปได้ ก็อันที่จริงฉันก็ยังไม่มีอะไรให้ต้องพูดตรงๆ หรือไม่ตรงได้ ฉันนึกถึงความตาย แต่ก็ไม่เป็นอะไรที่ร้ายแรงเลย เพราะฉันก็ยังไม่ตาย แต่มันเป็นอะไรที่ชัดเจน ทำให้ฉันพอรู้ได้ ว่าชีวิตมันคืออะไร มันตลกนะ ฉันบอกไมได้หรอกว่ามันคืออะไร แต่ถ้าความตายมาอยู่ในความนึกคิดของฉัน ฉันก็จะตระหนักถึงชีวิตมากขึ้น แบบว่า มันคงเป็นอะไรที่ไม่มีอีกแล้ว สิ่งรอบข้างนั้นอยู่ในเปลือกตา ในความฝัน-ก่อนที่ฉันจะหลับ ฉันรู้ว่าคงอยู่นั่นชั่วกาล ก่อนที่ฉันจะมาและไป มันทำให้ฉันคล้ายๆ เหมือนจะเป็นจุดเล็กๆเท่าเข็มที่จุดดวงดาว ในจักรวาลมืดๆ  ฝันนั้นยินดีที่จะหลับ  มันเป็นการอุบัติเล็กๆ [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=174&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/07/12/%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%81%e0%b8%8e%e0%b8%b2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>บทเพลงที่สาบสูญ</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/05/06/%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b9%e0%b8%8d/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/05/06/%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b9%e0%b8%8d/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 06 May 2010 12:24:03 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=168</guid>
		<description><![CDATA[คล้ายความวินาศ อันทรงสถิต ความเป็นทั้งหมด ของเถ้าธุลีที่กระจัดกระจาย ความไม่รู้สิ้น ของค่ำคืนอันลึกลับ ความตาย ที่สว่างจ้า พระจันทร์สีขาว กลมมน และเปล่งเสียงเรไร ระงมอยู่บนความมืดแห่งโลกอันไพศาล ผู้ที่หายไปจะได้กลับ ผู้ที่ยังอยู่จะลาลับ เมื่อคลื่นซัดฤดูกาลแตกสลาย ฤดูกาลที่หายจะกลับคืน ความเศร้าที่อยู่ในพระเนตรของพระองค์ หลั่งไหลสู่พระหัตถ์ ความสะอื้นไห้ของทารกน้อย ก้องกังวานต่อหน้าพระพักตร์ พระองค์ดลใจ แต่ข้าน้อยแคลงใจ ทุกสรรพสำเนียงเป็นเพียงความเลือนหายในอนันตกาล ข้าน้อยขับขานเพลง แต่บทเพลงมิได้อยู่ ยามข้าน้อยหัวเราะ เหตุใดจึงไม่ทันแล้ว ที่จักรวาลแห่งพระองค์ จะทรงสถิตอยู่ในชีวิตที่ข้าฯรัก Filed under: เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=168&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/05/06/%e0%b8%9a%e0%b8%97%e0%b9%80%e0%b8%9e%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%aa%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b9%e0%b8%8d/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>เกี่ยวกับ มาลีกับฉัน</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/04/06/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a-%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/04/06/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a-%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 06 Apr 2010 15:20:45 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ความเป็นหนังสือ]]></category>
		<category><![CDATA[ภาพร่างของการเขียน]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=158</guid>
		<description><![CDATA[ทำไมรูปแบบจึงสำคัญต่องานเขียน? เพราะเนื้อหาถึงที่สุดแล้วมันจะไม่สามารถแสดงออกมาได้ด้วยข้อเรียกร้องตามปกติ นักเขียนที่มองหาเนื้อหาที่ดีจะมองข้ามรูปแบบ เพราะเขาไม่มีเนื้อหาอะไรให้เขียน แต่ถ้ามันเหมือนจะระเบิดออกมาจากภายใน นั่นเพราะว่าการสื่อสารตามปกติไม่อาจรองรับสิ่งเหล่านั้นได้  ทุกสิ่งจะบีบคั้นให้เขาคิดค้นรูปแบบ และในที่สุดรูปแบบก็แยกจากเนื้อหาไม่ได้ เพราะองค์ประกอบยิบย่อยทุกส่วนมีผลทั้งนั้นต่อการสร้างงานเขียนขึ้นมา และเป็นผลที่ผูกพันอยู่ในจิตวิญญาณของผู้เขียน ถ้าไม่มีรูปแบบที่เหมาะสมก็จะไม่มีอะไรผ่านพ้นมาจากปากกาได้  ยกตัวอย่างในบางกรณี เช่นการไม่พูดมีความหมายมากกว่าการพูด, มันมีรูปแบบในการเขียนบางอย่าง ที่ใช้ความเงียบเกิดคุณค่ามากมายต่อตัวเอง เพราะความเงียบหมายถึงช่วงเวลาที่ไม่ได้กล่าวถึง มันจึงเป็นตัวเชื่อมต่ออย่างดีให้แก่บทต่อไป เพราะมันมีผลต่อความรู้สึกของผู้เขียนที่ว่า เขาได้เติมมันลงไปแล้ว มากมาย และอิสระ โดยบทต่อไปได้กลายเป็นกระจกสะท้อนให้แก่มัน แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย   ในมาลีกับฉัน ผมไม่ต้องการเนื้อหาประเภทที่เราจะพูดว่า “ฉันมีประเด็นแล้ว” สิ่งเดียวที่ผมหวังเห็นจากมันคือที่สุดเท่าที่เราจะสามารถหาขอบเขตของมันได้   ผมมักคิดเกี่ยวกับการที่ไม่มีอะไรให้เขียน เพราะมันมากไปกว่าที่เราจะเขียนมันออกมาได้  แต่เพราะอย่างนั้น มันจึงต้องหาทางออกด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง ซึ่งผมมองไม่เห็นว่าจะมีวิธีใดดีไปกว่าการเขียน   ที่เรานำสัญลักษณ์ต่างๆ เข้ามาสู่การเขียน ไม่มีเหตุผลใดอื่นนอกจากว่ามันเป็นอะไรที่เราใช้อธิบายในหนังสือหนึ่งเล่มด้วยคำๆเดียว   ธรรมชาติเป็นตัวบอกเราว่ามันไม่มีจุดจบ จุดจบเริ่มขึ้นมาจากขอบเขต มันเหมือนกับเด็กที่ไม่รู้อะไรเลย  ความไม่รู้นั้นทำให้เขาบริสุทธิ์ มันไม่ใช่ความไม่รู้จากการสงสัย  แต่มันคล้ายๆกับคุณมองไปที่สันเขาไกลๆ และเห็นมันสลับซ้อนกันไม่จบในความลางเลือนของหมอก   บางทีผมอาจไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย Filed under: ความเป็นหนังสือ, ภาพร่างของการเขียน<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=158&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/04/06/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a-%e0%b8%a1%e0%b8%b2%e0%b8%a5%e0%b8%b5%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%89%e0%b8%b1%e0%b8%99/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>กุหลาบสีน้ำเงิน</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/03/12/%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b3%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b4%e0%b8%99/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/03/12/%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b3%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b4%e0%b8%99/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 12 Mar 2010 15:53:15 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=150</guid>
		<description><![CDATA[ในชั่วขณะหนึ่งที่ฉันนั่งสัปหงกอยู่บนดาดฟ้ายามค่ำคืน และความหลับได้มาถึงจุดสุดยอดเพียงชั่วครู่  ก่อนที่จะรู้สึกตัว ฉันเห็นต้นกุหลาบแผ่กิ่งก้านเต็มทรง กับดอกกุหลาบสีน้ำเงินสองสามดอกที่อยู่บนต้นเดียวกัน  และความฝันเล็กๆนั่นมันจดจ่ออยู่ในเปลือกตาจนแทบจะชนกับโลกเมื่อตื่นเลย ฉันจำได้ว่าเคยซื้อดอกกุหลาบสีน้ำเงินมาจากตลาดนัดที่ไหนสักแห่ง ซึ่งมีความแปลกอยู่หลายๆอย่างในร้านดอกไม้ร้านนั้น หนึ่งในนั้นก็คือคนขาย ตามทัศนะของฉันเธอเป็นคนขายที่แปลกประหลาดและน่าจะเป็นพวกซ่อมรถลากมากกว่ามาขายดอกไม้ แต่วิธีที่เธอมองลูกค้า หรือมองมาที่ฉันนั้น ทำให้ฉันต้องตัวหุบ และระส่ำระส่าย มันเป็นดอกกุหลาบต้นเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ เธอว่า และฉันก็ไม่ลังเลเลยที่จะซื้อมันมาด้วยราคาแปดสิบบาท หลังจากนั้นในวันหลังๆ ฉันก็ไม่เคยเห็นร้านดอกไม้กับคนขายประหลาดๆ และดอกกุหลาบสีน้ำเงินต้นอื่นอีกเลย  มีอะไรที่ฉันเห็นในกุหลาบสีน้ำเงินและก็รุนแรงมาก  หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา หรือย่างออกมาจากความฝันอย่างแผ่วเบาบนที่นั่งประจำบนดาดฟ้า  ผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดตรึงฉัน จนเกือบจะเป็นความหลอกหลอน และเธอไร้ใบหน้า ฉันจำเธอไม่ได้  สักเสี้ยวหนึ่งที่ฉันเห็นและเทียบเคียงเธอกับมัน หรือเทียบเคียงมันกับเธอ อะไรสักอย่าง ถ้าฉันจำหญิงสาวที่ไร้ใบหน้า ก็คงเท่ากับว่าฉันจำผู้หญิงได้ทุกคน? ฉันปลูกกุหลาบต้นนี้ที่สวนหลังบ้าน อยู่ใกล้ๆ กับพวกดอกว่าน กับดอกที่คล้ายๆ ดอกพุต  และพวกมันก็เติบโตเร็วจนน่าตกใจ และสิ่งที่ทำให้ฉันต้องพิศวงมากไปกว่านั้น คือดอกกุหลาบสีขาวต้นหนึ่งที่โผล่ขึ้นมาข้างๆ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับชีววิทยาของพวกต้นไม้มากนัก แต่ตามจินตนาการของฉัน พวกเกสร หรือเมล็ดพันธ์คงติดมากับกุหลาบสีน้ำเงิน หรือไม่ การที่ดอกกุหลาบต้นหนึ่งได้ยึดพื้นที่การแสดงตน ก็จะมีพวกของมันขึ้นมาเอง ไม่มีใครรู้หรอก มันอธิบายไม่ได้ เหมือนพวกแมลง โดยเฉพาะแมงมุมกับหอย พวกมันเกิดขึ้นมาจากเพดานและตามกระเบื้องชื้น สัตว์ประหลาด! พวกชีวิตมันคงมีพันธะสัญญาอะไรกันกับจักรวาล ใจกลางดวงดาวนับล้านที่ถือกำเนิด [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=150&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/03/12/%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b8%ab%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%9a%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%99%e0%b9%89%e0%b8%b3%e0%b9%80%e0%b8%87%e0%b8%b4%e0%b8%99/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>เกี่ยวกับการนำจิตสำนึกลงสู่งานเขียน 1</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/03/01/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%99%e0%b8%b3%e0%b8%88%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%aa%e0%b8%b3%e0%b8%99%e0%b8%b6%e0%b8%81/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/03/01/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%99%e0%b8%b3%e0%b8%88%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%aa%e0%b8%b3%e0%b8%99%e0%b8%b6%e0%b8%81/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 01 Mar 2010 17:39:55 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ทรรศนะ]]></category>
		<category><![CDATA[ภาพร่างของการเขียน]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=145</guid>
		<description><![CDATA[หลายวันมาที่ข้าพเจ้าผูกพันกับแนวความคิดเกี่ยวกับการแสดงจิตสำนึกออกมาในหน้ากระดาษ ข้าพเจ้าค้นหาวิธีการ รูปแบบ และท่วงทำนอง ที่จะสามารถลอกแบบให้ใกล้เคียงที่สุดกับจิตสำนึก นั่นหมายถึงการรวมทั้งหมดให้เป็นสิ่งหนึ่งที่ผ่านทางภาษา ซึ่งก็คือการใช้ลักษณะของเวลาเพื่ออธิบายพลังที่อุบัติขึ้นเพียงชั่วขณะหนึ่งซึ่งแทบจะปราศจากเวลา  คล้ายๆ กับความล้นเหลือของพลังที่อยู่ในหัวค้อนก่อนที่มันจะกระแทกตะปูลง  การลอกแบบธรรมชาติหนึ่งลงสู่ธรรมชาติหนึ่งซึ่งมีความขัดแย้งกัน, อย่างที่เรารับรู้กันเกี่ยวกับคุณลักษณะทางภาษามนุษย์ที่ใช้กันอยู่ นั่นคือเป็นการทำให้สิ่งต่างๆ แยกออกมาเพื่อบ่งชี้วัตถุใดหนึ่ง เพื่อง่ายต่อการเข้าใจ ภาษาเกิดขึ้นมาจากวัตถุ และพูดกันให้ตรงที่สุดวัตถุคือจิตสำนึกที่เราใช้กันอยู่นี้? วัตถุนั้นคือสิ่งกินเวลาและพื้นที่ มันต้องอาศัยหลักเกณฑ์พื้นฐานนั่นคือการเกลี่ยคำอธิบายย่อยๆ มารวมกันเพื่อให้เกิดคำอธิบายใหม่ซึ่งครอบคลุม ทว่ากฎเกณฑ์พื้นฐานนี้ก็ยังไม่ดีพอ  ที่จะลอกแบบจิตสำนึกที่ต่างออกไปจากนี้ คือ การลบเส้นแบ่งระหว่างวัตถุกับวัตถุลงไปตั้งแต่ต้น  เพราะการอธิบายทีละอย่างเพื่อจุดประสงค์จะทำให้เป็นอย่างเดียวกันเป็นการยืนยันแต่แรกแล้วว่าสิ่งต่างๆ แยกกันอย่างน้อยก็โดยภาษาที่มันใช้กล่าวถึง ทางที่จะทำให้คล้ายกับความเป็นต้นแบบมากขึ้นก็คือ ต้องไม่มีสมมุติฐานทางภาษาที่ว่าสิ่งต่างๆแยกจากกัน โดยวิธีการกล่าวอ้างถึงวัตถุใดหนึ่งเป็นชิ้นๆ  แต่ต้องทำให้ได้มากที่สุด เกี่ยวกับกฎเกณฑ์ทางภาษาที่มาจากพื้นฐานว่าสิ่งต่างๆ รวมกันแล้วตั้งแต่ต้น นี่จะเป็นพื้นฐานที่สำคัญตราบเท่าที่เรายังคำนึงถึงรูปแบบจิตสำนึกที่รับรู้ถึงภาวการณ์หลอมรวมของสิ่งต่างๆ เช่น เสียงที่หลอมรวมกัน และความรู้สึกที่หล่อหลอมกัน ข้าพเจ้าคิดถึงความรู้สึกที่หลอมรวมกันเพราะว่ามันเป็นผลพวงมาจากการลดทอนสิ่งมีมลทินออกไป เพราะข้าพเจ้าเชื่อในความบริสุทธิ์ –ข้าพเจ้าจะถูกติงในข้อนี้แต่ก็ยังคงยืนกรานในเรื่องนี้  และความบริสุทธิ์เกี่ยวข้องกับการลดทอน และการลดทอนถึงที่สุดก็คือการหล่อหลอม สำหรับข้าพเจ้ามันเป็นวิธีเดี่ยวที่จะทำให้พบกับความสงบ ข้าพเจ้าจะอธิบายเรื่องความสงบดังกล่าวนี้ และคุณจะเห็นว่ามันเกี่ยวข้องอย่างหนักแน่นกับเจตจำนงที่อยู่ในข้อเขียนนี้ทั้งหมด อันดับแรกข้าพเจ้าจะยกความตายเข้ามาในเรื่องของความสงบ ความตายที่ทรงพลัง เมื่อข้าพเจ้าคิดถึงมัน มันเอ่อล้น และจริงจังกระทั่งว่าร่างกายที่บอบบางนั้นจะทนรับไม่ได้ การปัดเป่าให้เกลี้ยงไปกลับมาพบกับเจตจำนงที่จะตาย อะไรๆ เกี่ยวกับสัญลักษณ์ของการเป็นอิสรภาพ และการปลดปล่อยอย่างลึกซึ่ง ทุกอย่างที่จิตวิญญาณได้ให้ความหมาย หรือความหมายนั้นกลายเป็นจิตวิญญาณ จะมาสู่ห้วงมรณา [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=145&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/03/01/%e0%b9%80%e0%b8%81%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%a2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%99%e0%b8%b3%e0%b8%88%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b8%aa%e0%b8%b3%e0%b8%99%e0%b8%b6%e0%b8%81/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>การจากไปของลมหนาว</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2010/01/18/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a5%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%a7/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2010/01/18/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a5%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%a7/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 18 Jan 2010 15:35:28 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=143</guid>
		<description><![CDATA[ดูเหมือนว่าลมหนาวจะกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่ใครๆต่างก็คิดกันไปว่ามันคงไม่กลับมาอีกแล้ว และการกลับมาของมันก็ได้มอบบรรดากิ่งไม้เล็กๆ ให้โยกไหวไปตามแดดอ่อนๆ ที่อบอุ่นและได้กลิ่นไอเย็นของดินชื้นๆ ที่ยังไม่จางจากตอนกลางคืน ได้มอบการเดินทางของความทรงจำที่กลับมาเรียกหาให้เราหวนไห้ และก็ลืมเลือนอีกครั้ง เราสงบ และมองไปตามยอดไม้ ท้องฟ้า และดวงดาว ฉันคิดว่าในส่วนที่ลึกที่สุด แม้ปรากฏเพียงแค่เล็กน้อยของลมหนาวนั้นพาเรากลับไปสู่มาตุภูมิอันเป็นที่รักของเราอีกครั้ง ฉันสัมผัสได้ถึงโมงยามขณะสั้นๆในปลายสุดของลมหายใจ ในชั่วขณะเล็กๆที่หัวใจหยุดเต้น มันหลั่งรินเอาอิสรภาพและความงดงามของ -อะไรที่เป็นความปั่นป่วนของจักรวาลก่อนที่จะสงบนิ่งกลายเป็นดวงดาวที่สุกใสอีกครั้ง คล้ายๆความสงบของเสียงระฆังที่ดังกังวาน คล้ายๆ การหยุดนิ่งของน้ำพุร้อนที่พุ่งไปสู่จุดสุดยอด ก่อนจะร่วงครืนลง ในชั่วขณะสั้นๆที่ฉันได้มองเห็นเมืองที่ตนอยู่ แม้จะเงียบงัน และแม้ฉันจะคิดถึงแม่น้ำสายหลักของเมืองเราอยู่เสมอ ฉันมองเห็นรถของฉันที่ตกลงจากสะพานข้ามแม่น้ำสายนี้ มองเห็นแสงวิบวับที่ไหลเอื่อยๆอยู่ใต้สะพาน มองเห็นยามบ่ายอันอบอุ่น ความรักที่ไม่มีชื่อ และการหลับใหลอันยาวนานของเมืองเรา Posted in เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=143&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2010/01/18/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%a5%e0%b8%a1%e0%b8%ab%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%a7/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>การจากลา</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2009/12/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2009/12/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 14 Dec 2009 15:01:36 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=140</guid>
		<description><![CDATA[1 จากนี้ไป มันเหมือนเป็นช่วงเวลาที่ว่างเปล่า  เธอเข้ามาเติมให้ใจฉันเป็นมนุษย์มากขึ้น และในวินาทีสุดท้ายที่ฉันได้เป็น ฉันก็พร้อมจะสิ้นสุด 2 สิ่งมีค่าทำให้เรารู้ว่า การสูญเสียเป็นอย่างไร แม้เราได้ครอบครองมันเพียงชั่วขณะเดียว แม้รู้ว่าต้องแลกกับการสูญเสียทุกสิ่งไปชั่วนิรัน Posted in เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=140&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2009/12/14/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ความรู้สึกสีขาว</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2009/11/15/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%aa%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%82%e0%b8%b2%e0%b8%a7/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2009/11/15/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%aa%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%82%e0%b8%b2%e0%b8%a7/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 15 Nov 2009 07:41:58 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/2009/11/15/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%aa%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%82%e0%b8%b2%e0%b8%a7/</guid>
		<description><![CDATA[ดูเหมือนช่วงเวลาหดแคบลงทุกที ความรู้สึกสีขาวที่รุนแรงเหล่านี้มันคืออะไรกัน เหมือนตอนที่ฉันไปทะเลจ้องมองดูท้องฟ้ายามเย็น และขอบแสงของอาทิตย์ดูจะทอดยาวกว่าเดิม ทั่วทั้งฟ้าเต็มไปด้วยสีครามของหมู่เมฆ มีเพียงรอบๆดวงอาทิตย์เท่านั้นที่เป็นรูโหว่ แล้วอย่างนั้นลำแสงสีขาวจ้าของมันก็สาดลงมา และทำให้เกิดความรู้สึกติดตรึง เหม่อลอยอยู่ในช่องลำแสงของหมู่เมฆ ฉันถามเพื่อนว่าทำไมภาพที่เห็นจึงทำให้รู้สึกสวยงาม เขาบอกว่าเบื้องหลังภาพที่เห็นสอดคล้องกับอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับการกำเนิด มันมีเมล็ดพันธ์ที่เป็นภาพลางๆ อยู่ในความทรงจำของมนุษย์ ตอนที่เราใกล้ชิดกับพระเจ้า คือตอนที่เรากำเนิดหรือก่อนกำเนิด และตอนนั้นเราคงเป็นอะไรที่คล้ายๆ เต็มเปี่ยม ตอนนั้นเองฉันจึงเข้าใจและพูดต่อว่า ภายหลังจากที่เราเกิดกันมาแล้ว และมานั่งเป็นฝูงๆ อยู่บนหาดทรายนี้ อยู่บนแผ่นดินที่ทำเราขาดหายไปเสียทุกอย่าง แล้วเราก็นั่งมองฟ้าเห็นภาพนั้น จึงทำเราให้รู้สึกอยากกลับไปที่นั่นอีกครั้ง ไปอยู่ในตอนที่เรายังไม่เกิดลงมา แล้วนั่งอยู่บนหาดทรายบ้าๆ นี่ ความรู้สึกสีขาวอะไรที่อยู่ในเรา เหมือนกับขาดความสามารถลงสิ้นเชิงที่จะมีชีวิตอยู่หลังจากที่เกิดมาแล้ว ฉันเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้เป็นชีวิตในลักษณะที่ว่าเกิดมาเพื่อมีเป็นอยู่บนโลก แต่เป็นเพียงคล้ายๆ พลังงานที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกกับสวรรค์ ไม่รู้สิ คงจะเป็นพวกวัว แต่มนุษย์บางคนก็เป็น ฉันเคยเห็นรูปปั้นมนุษย์ที่มีหัวเป็นวัว ฉันไม่แน่ใจว่า หมายถึงมนุษย์หัววัวตนนี้ที่ฉันกล่าวถึงหรือเปล่า แต่หากเป็นจริง มันคงยากนะ ที่จะคงสภาพตนให้เสถียรได้ ก็ในเมื่อครึ่งหนึ่งอยู่บนสถานที่ๆ ยังไม่ไเกิด อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในที่ๆ เกิดมาเป็นตัวเป็นตน ฉันเคยเห็นภาพคนที่ชี้นิ้วขึ้นไปข้างบน และดวงตาเขาก็มองมาที่ฉัน สำหรับฉันมันไม่ได้เป็นเรื่องราวของการจะไปสวรรค์ แต่มันเป็นยมฑูตสำหรับพวกมนุษย์หัววัวโดยเฉพาะ ยมฑูตเอ๋ย พวกแกคงจะเป็นดวงวิญญาณสีฟ้า เข้ามาทางหน้าต่างตอนพลบเย็น ยืนหันหลังให้ข้า ในขณะที่ข้าเห็นแผ่นหลังสีฟ้าเรืองไปด้วยขอบสีทองของแสงที่เข้ามาทางหน้าต่าง สมมุติว่คนอย่างฉันจะตาย [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=138&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2009/11/15/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b9%e0%b9%89%e0%b8%aa%e0%b8%b6%e0%b8%81%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b8%82%e0%b8%b2%e0%b8%a7/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>การร้องไห้ของพวกเด็กๆ</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2009/10/20/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b9%87%e0%b8%81%e0%b9%86/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2009/10/20/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b9%87%e0%b8%81%e0%b9%86/#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 20 Oct 2009 15:22:10 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[เรื่องสั้น]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=136</guid>
		<description><![CDATA[เหมือนฉันผ่านชีวิตมาสักร้อยปี อะไรๆดูนานจนเกินไป วันนี้ฉันเห็นคนทำท่อน้ำเอาหัวมุดลงไปในช่องน้ำทิ้ง และขาของเขาก็ชี้ฟ้า มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังเอาหน้าซุกลงไปในอะไรสักอย่างที่เป็นที่ส่วนตัวของเขาเพื่อร่ำไห้หรือตะโกนออกดังๆ ในห้องที่ไม่มีใครได้ยิน  ทั้งๆ ที่เขากำลังทำ กิจวัตรของมนุษย์ นั้นเลย วันนี้ฉันขับรถไปตามทางและมองสิ่งต่างๆ และบอกกับตนเองว่าสิ่งที่ตนมองอยู่นั้นมันคืออะไร ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย ท้องฟ้าสีฟ้าหม่น และมีเมฆดำลอยอยู่ข้าง ขอบๆ ของมันเรืองแสงขาวใส มีช่องเล็กๆ ที่แสงลอดลงมาข้างล่าง ข้างล่างมีท้องนาเขียวๆ เหลืองๆ สลับกัน มีแสงระยิบบนยอดหญ้าและมีฝูงควายกินหญ้าของพวกมัน ในขณะที่ลาตัวหนึ่งยืนตรงนิ่งไม่ไหวติง ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันจึงยืนนิ่งอย่างนั้นได้ พวกสัตว์ไม่น่าจะเหม่อลอย มันควรต้องทำอะไรอย่างฝูงควายสิ  ฉันมองกระทั่งผ้าที่สะบัดของชาวนา และก็บอกตัวเองถึงสิ่งที่ตนเห็นอย่างนั้น ไม่เห็นเกิดประโยชน์นี่กับการคิดถึงสิ่งที่ตนเห็นตนรู้อยู่  บางทีเมื่อฉันกลับมาห้องจะได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โฮดังๆ ดังมาจากห้องข้างๆ ฉันนึกว่าเด็กคงจะเอาหน้าซุกหมอนและร้องไห้โฮอยู่ถายในหมอน และเอาขาข้างหนึ่งชี้ฟ้า  มันคงเป็นท่าร้องที่แปลกพิลึก บางที ฉันนึก การที่คนเราเศร้านานๆ และความเศร้านั้นยังคงสะเทือน เหมือนกับว่ามันพุ่งออกไปข้างนอก มันคงไม่มีวิธีใดใช่ไหมจะดีกว่าการที่ร่างกายช่วยบรรเทาความเศร้าเสียใจนั้นด้วยการบิดงอหรือทำท่าที่เหมือนกับจะขับความเศร้านั้นออกมาได้แทนน้ำต่และเสียงโห่ร้อง Posted in เรื่องสั้น<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=136&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2009/10/20/%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b9%84%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%9e%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b9%87%e0%b8%81%e0%b9%86/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
		<item>
		<title>ครุ่นคิดถึงนวนิยาย</title>
		<link>http://picass.wordpress.com/2009/10/14/%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%96%e0%b8%b6%e0%b8%87%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2/</link>
		<comments>http://picass.wordpress.com/2009/10/14/%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%96%e0%b8%b6%e0%b8%87%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 14 Oct 2009 16:15:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>anan</dc:creator>
				<category><![CDATA[ความเป็นหนังสือ]]></category>
		<category><![CDATA[ภาพร่างของการเขียน]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://picass.wordpress.com/?p=133</guid>
		<description><![CDATA[ข้าพเจ้าคิดถึงนวนิยาย แต่ไม่ใช่นวนิยายที่จะนำพาไปสู่แก่นหนึ่ง และหากมีแก่นหนึ่งนั้นจริงก็ต้องใหญ่มากจนไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในหลายๆ อย่าง  แต่ต้องเป็นหนึ่งเดียว  อะไรๆ ที่มันคล้ายๆ หลอมรวม อย่างเช่นความรู้สึกนั้นปรากฏเข้ามาแต่ละขณะ และเป็นความรู้สึกต่างกัน แต่งานเขียนต้องสกัดความรู้สึกต่างๆ นั้นมาเป็นหนึ่ง  ความรู้สึกต่างๆ นั้นต้องถูกขัดเกลา หรือ ยกระดับตัวมันจนกลายเป็นสิ่งที่มีวิญญาณ หมายถึงเป็นจริงพอที่จะกลับเข้าไปสู่จุดแรกเริ่มของมัน หรือมีสิ่งที่อยู่เบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวมันจนทำให้มีความหลอมรวมได้, การแบ่งสิ่งต่างๆ ออกเป็นตอน แล้วหวังว่ามันจะไปรวมอยู่ในหัวคนอ่านทีเดียวเมื่ออ่านจบแล้ว ณ ที่นี้ โลกของข้าพเจ้า มันจะไม่สามารถถ่ายทอดสารที่เป็น “สาระสำคัญ” ได้เลย  เพราะสาระสำคัญดังกล่าวขึ้นอยู่กับการหลอมรวมเป็นสิ่งเดียว เป็นการทำลายเวลาทิ้งไป  ข้าพเจ้าคิดถึงทำนองของดนตรีเสมอ การเข้าแทรกแซงแต่ละห้องๆ แต่ละช่วงขณะ แต่ก็ทำให้รู้สึกทั้งหมด  อะไรสักอย่างที่ไม่ใช่แค่ปมหนึ่งในบุคลิกผู้เขียน แต่เป็นทั้งหมด  นักเขียนควรนึกถึงอะไรทั้งหมดในตัวเขา ที่ไม่ใช่แต่ละชิ้นแต่ละอันเสมอ เขาจำต้องตระหนักให้ได้ถึงมัน เมื่อเขาพูดถึง “บางสิ่ง” ที่สำคัญในตัวเขา บางสิ่งนั้นย่อมเป็นโลกที่รวมหลากหลายสิ่งในตัวเขาแล้ว นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมแก่นเรื่องจริงๆ ที่ข้าพเจ้าต้องการจะเขียนนั้นไม่ได้เป็นไปตามกระบวนการของนวนิยาย  เพราะแก่นจริงๆ นั้น บางที เกือบจะไม่มี  จะมีก็แต่เรื่อง  เรื่องที่มันเป็นแก่นในตัวมันเอง  มันแทบจะละลายอยู่ในทุกหยดหมึกที่เขาเขียนเลยทีเดียว ดูเหมือนจะมีอะไรสักอย่างที่มากมาย แต่ข้าพเจ้าไม่อาจเขียนมันได้ ไม่อาจเริ่มได้สักที Posted [...]<img alt="" border="0" src="http://stats.wordpress.com/b.gif?host=picass.wordpress.com&amp;blog=1936245&amp;post=133&amp;subd=picass&amp;ref=&amp;feed=1" width="1" height="1" />]]></description>
		<wfw:commentRss>http://picass.wordpress.com/2009/10/14/%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b8%96%e0%b8%b6%e0%b8%87%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%99%e0%b8%b4%e0%b8%a2%e0%b8%b2%e0%b8%a2/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	
		<media:content url="http://0.gravatar.com/avatar/cefcbde4a03cedc00f5eec1d340f8499?s=96&#38;d=identicon&#38;r=G" medium="image">
			<media:title type="html">anan</media:title>
		</media:content>
	</item>
	</channel>
</rss>
