ไม่มีชื่อ วันเสาร์

หากจักรวาลไม่มีพระองค์
 มนุษย์คงอยู่อย่างฝุ่นผง
ตายอย่างเถ้าถ่าน
หากประสงค์คือพระองค์
มนุษย์ควรเป็นดั่งอาทิตย์
ที่จุดหมายอยู่ปลายฟ้า
และภารกิจเป็นนิรัน
ดั่งความตายที่ไร้จุดจบ
พระองค์ คือ เอื้อนเอ่ยมิได้
ไม่พบจุดเริ่มและจุดจบ
ความไม่รู้อันพรั่งพรูเท่านั้น
ที่สัมผัสเพียงปลายนิ้ว แผ่วเบา และลืมเลือน
เหมือนทารกกระพริบตา

 

ความรู้สึกข้า เป็นเงาแห่งวิญญาณข้า
ที่กระซิบแนบใกล้พระองค์
เป็นอาหารสุดท้ายที่ข้าบำเรอกาย
ลมหายใจข้าเป็นสุขติ
ที่ระบายลงสู่ท้องอันปวดร้าว
ให้ข้าฆ่าโลกวัตถุสิ้น

 

นี่เป็นเพลงที่พระองค์โปรดสดับ
ฟังกายข้าที่เร้าร้อนและลุ่มหลง
ค่ำคืนนี้พระองค์จะมา
ขโมยรักข้า ซ่อนความมืดจากข้า
ไปสู่สว่าง