ความเงียบดั่งระฆัง
ความรู้สึกที่รออยู่เบื้องหน้า ทั้งใกล้และไกล ตื้นและลึก มือวางลง คำพูดพล่ามบ่น …ลมพัดเข้ามา ผ้าม่านปลิวไหว ต้นไม้โบกพัด ท้องฟ้าริบระยับด้วยเหล่านก และแสงแดด รายละเอียดพรั่งพรู สิ่งสัมผัสยิบย่อยและหลากล้น ลมพัดแสงแดดจ้าเข้ามาทางหน้าต่าง สีขาวแห่งความสดชื่น และกลิ่นของสีเขียว กายเนื้อสั่นไหว และสุ้มเสียงกระพือพัด เสียงเหล่านกและความเงียบงันของมัน ตีระรัวเข้าไปในอากาศ ความเงียบดั่งระฆังกังวาน เสียงของสิ่งต่างๆ ประสานรับ โลกคล้ายสุสานที่สันติ ความตายอันอบอุ่นตื่นขึ้นจากชีวิต ข้าฯรออาทิตย์รับฟัง ความนิรันจงกลบหน้า ความเศร้าและน้ำตาของความสลาย –เหตุใดข้าฯจึงสะเทือนใจดั่งระฆังที่วิงวอนต่อความเงียบ?
Like this:
2 bloggers like this post.
3 ความเห็น »
ใส่ความเห็น
-
คลังเก็บ
- กุมภาพันธ์ 2012 (1)
- มกราคม 2012 (1)
- กรกฎาคม 2011 (1)
- มิถุนายน 2011 (1)
- พฤษภาคม 2011 (1)
- เมษายน 2011 (1)
- กุมภาพันธ์ 2011 (1)
- พฤศจิกายน 2010 (1)
- กันยายน 2010 (1)
- สิงหาคม 2010 (2)
- กรกฎาคม 2010 (1)
- พฤษภาคม 2010 (1)
-
หมวดหมู่
-
RSS
Entries RSS
Comments RSS
ภาพนั้นวาดเองค่ะ
)
แต่ว่ามันเป็นภาพประกอบของรวมเล่มบทกวีเล่มก่อนของปลายไปแล้วอ่ะค่ะ
แต่ยังไงก็เอาไปใช้ได้นะคะถ้าไม่ถือสา (หรือว่าจะให้วาดใหม่ก็ได้ค่า)
ขอบคุณครับ สัญญาใจกันแล้วนะ
ความไพเราะของภาษา ในความรู้สึก……..