ความรู้สึกที่รออยู่เบื้องหน้า ทั้งใกล้และไกล ตื้นและลึก มือวางลง คำพูดพล่ามบ่น …ลมพัดเข้ามา ผ้าม่านปลิวไหว ต้นไม้โบกพัด ท้องฟ้าริบระยับด้วยเหล่านก และแสงแดด รายละเอียดพรั่งพรู สิ่งสัมผัสยิบย่อยและหลากล้น ลมพัดแสงแดดจ้าเข้ามาทางหน้าต่าง สีขาวแห่งความสดชื่น และกลิ่นของสีเขียว กายเนื้อสั่นไหว และสุ้มเสียงกระพือพัด เสียงเหล่านกและความเงียบงันของมัน ตีระรัวเข้าไปในอากาศ ความเงียบดั่งระฆังกังวาน เสียงของสิ่งต่างๆ ประสานรับ โลกคล้ายสุสานที่สันติ ความตายอันอบอุ่นตื่นขึ้นจากชีวิต ข้าฯรออาทิตย์รับฟัง ความนิรันจงกลบหน้า ความเศร้าและน้ำตาของความสลาย –เหตุใดข้าฯจึงสะเทือนใจดั่งระฆังที่วิงวอนต่อความเงียบ?
มิถุนายน 29, 2011
Posted by anan |
เรื่องสั้น |
3 ความเห็น
