วาทกรรม-วรรณกรรม

ในตอนนี้

ในตอนนี้  ฉันได้พาตัวมาถึงฝั่ง ซึ่งมีเธออยู่

เบื้องหลังฉัน เป็นเหมือนทะเลที่ไร้สาระ

และฟากฝั่งโน้น เหมือนความฝันของคนเสียสติ

ฉันเสาะหาแผ่นดินที่ตนจะได้ชีวิตกลับคืน

ด้วยความกระหาย

และไม่เคยรู้มาก่อน ว่าบ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ในใจเธอนั้น

บานประตูเล็กๆ ที่อยู่ในดวงตาเธอนั้น

บอกว่าฉันได้ครอบครองแล้ว ซึ่งแผ่นดินที่ตนเสาะหา

เธอสกัดเอาส่วนที่ดีที่สุดของโลกนี้ ให้ฉันเห็น

และเมื่อเธอจับมือฉัน ราวกับเธอได้บอกว่า

โลกที่ดีที่สุดนี้ ยังมีฉันอยู่

 

เธอคือโลกของฉัน ที่ฉันดั้นด้นว่ายน้ำข้ามมา

ในความรักอันอ่อนโยนของเธอ

เปรียบดังกระจกสะท้อนให้เห็นวัยเยาว์ของฉัน

ให้เห็นความรักของฉัน

ที่ฉันและผู้คนทั้งโลกขาดแคลน

ความรักจะหว่านเมล็ดพันธ์ของมัน

ลงบนแผ่นดินที่สร้างใหม่

งอกเงยความฝันใหม่ๆ

อยู่ในโลกเก่าๆ ที่คร่ำครึ

เราสองจะติดตามความรักที่ลึกซึ้งที่สุด

ที่พระเจ้าได้มอบให้กับมนุษย์เมื่อแรกเกิด

แม้จะต้องต่อสู้กับความเกลียดชังมากมายที่ครอบงำเรามานานนับปี

และฉันสัญญา, ฉันจะมั่นคงดุจหัวใจที่ได้รับจากเธอขณะนี้

ฉันจะดูแลให้พืชพันธ์นี้เติบโต และส่งมอบให้กับเธออีกครั้ง

เหมือนกับที่ใครบอกว่า

สตรีสร้างโลกที่งดงามแต่ไม่เคยได้อยู่ที่นั่น

ชายหนุ่มอยู่ที่นั่นแต่กลับไม่พบเห็น

ทว่าตอนนี้อย่างน้อยฉันก็ฝันว่าจะได้พบมัน

และฉันจะพาเธอมาอยู่ด้วยกันให้ได้

สักวันหนึ่ง

พฤษภาคม 26, 2011 Posted by | เรื่องสั้น | ให้ความเห็น

   

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.