ยี่สิบกุมภาพันธ์



อากาศภายนอกตอนสาย อบอุ่น บริสุทธิ์ และสดชื่น โลมเลียร่างกายอีกครั้ง เหมือนชุบชีวิตใหม่ หน้ากระดาษปลิวสั่นไหว เสียงใบไม้ซาซา ลมแรงขึ้นและมาพร้อมกับกลิ่นอายชื่นของดินอุ่น เหมือนมาจากที่ไกล เหมือความไกลของเสียงหญ้าฝาดที่อยู่ริบๆนั่น

 

เหมือนลมได้พัดความยุ่งเหยิง ความหยาบ ฝุ่นผงในใจออก และเหลืออะไรสักอย่างที่ชัดเจนขึ้น และอยู่ลึกๆ ติดอยู่ในราวกับวิญญาณ –เลือดของวิญญาณ และมันคล้ายความตาย ความตายที่กลับมาอีกครั้ง ปีกของมัน ความมั่นคงและแข็งกล้าของมัน ไม่มีอะไรหยุดยั้งได้ เหมือนตะขอที่เกี่ยวรั้งสิ่งของที่มีน้ำหนักมากกว่าตัวมัน ทั้งปรารถนา ทั้งหวั่นไหว สัญลักษณ์ทางเพศมีความเกี่ยวข้องกับความตาย เรารู้สึกได้ มันคล้ายสามเหลี่ยม เหมือนตัวตนฝังอยู่ในความเป็นวัน วันวาน และวันพรุ่ง และตอนนี้ความสิ้นสูญอยู่ตรงกลาง ตรงยอดของปีรมิด มันแหลม และดุจถูกแทง เข้าไปในวันเหล่านั้น รากฐานโอนเอน และผืนดินเหนี่ยวรั้ง

 

ทำไมพุทธองค์จึงหงายมือแทนที่จะคว่ำ? มันคลายจากความมั่นคงทางกาย และแรงโน้มถ่วงและรับความว่างเปล่าของความไม่แน่นอน ไร้สูญและจุดสิ้นสุด ลมหายใจที่คลายอกไประเหยขึ้นทางฝ่ามือนั้น

 

ข้าไม่อาจพรรณนาได้หมด เหมือนมันไม่อาจหยุดพวยพุ่งลงได้  เหมือนหัวใจข้าไม่อาจหยุดเต้นลงได้ จากเสียงคำรามแห่งเลือด