19 กค, อะไรสักอย่าง

อะไรสักย่าง, แสงขาวที่ถูกเติมเข้ามานี่ ไม่ได้บรรจุเรื่องราวของวันปกติ มันเป็นวันที่แสงขาวใสและสะอาดกว่าเคย สายลมโชยเข้ามาทางหน้าต่างๆเล็กๆ สู่ห้องเล็กๆ ที่ตกอยู่ในเงาร่ม และความเย็นชื้นจากเมื่อคืน เหมือนเสียงกระซิบ ลมหายใจของพระผู้เป็นเจ้า ผ่านเสียงจอแจของหญ้าฝาด และความอ่อนนุ่มของดอกหญ้าขาว เหล่าแมลงปอโบยบิน ร่าเริงอยู่เหนือทุ่งกว้าง อยู่ใต้ท้องฟ้าขาวฟ่าง และแดดอบอุ่น เรื่องราวได้พักผ่อน ราวพบจุดจบ ราวว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นและไม่มีอยู่จริง ความรู้ในอดีตเหือดแห้งหายไปในเงาร้อน ลมหายใจแผ่วเบาและกลับมาจากการลาพัก  เลือด และแม่น้ำทั้งห้าไหลรินในฤดูกาลที่มาถึง ฉันพัก และมองเห็นเลือนรางของใบหน้าตนเอง โลกหันหลัง และฉันสันโดษ มันสงบจนวิญญาณหลับใหล และสัญชาตญาณกลับมา ความปรารถนาและแรงกล้าไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ไม่มีจุดหมาย ทิศทาง นอกจากกระตุ้นหัวใจให้เต้น –มันไม่มีผัสสะกับโลกภายนอก ดั่งนั้นมันจึงไหลรินสู่โลกที่ไม่มีรูปรส, อะไรสักอย่างที่เป็นส่วนกลับความปรารถนาของโลกภายนอกที่ฉันเห็นนี้ อะไรที่โลกภายนอกไม่อาจรับใช้ฉันให้ดำเนินกายใดๆ อยู่ในองค์ของมัน เมื่อฉันมองออกไปมีเพียงความไม่รู้ที่สั่นไหว ภายในไม่มีความรู้ใดแต่ตระหนักแจ้ง ชัดเจนถึงจุดประสงค์ที่ไร้คำอธิบาย, พวกเด็กๆ วิ่งเล่น และส่งเสียงหัวเราะ มันช่างแปลก มันช่างแปลกจริง