สิบสองกรกฎา

บางที ฉันอยากจะพูดตรงๆเท่าที่เป็นไปได้  ฉันนึกว่าการเขียนคืออะไรกัน แทบไม่มีอะไรเลยที่ดึงดูดฉัน วันนี้แย่ ฝนตกไปทั่ว และออกไปไหนไม่ได้ ฉันไม่ได้คิดว่าพรุ่งนี้เช้าต้องเป็นวันเดิมๆ หรือคืนนี้เป็นคืนที่เงียบเหงา  มันไม่ได้เป็นคืนที่เงียบเหงา และพรุ่งนี้เช้าก็ไม่ได้เป็นวันเดิมๆ แต่ก็ไม่มีอะไรต่างกัน ฉันไม่ได้อยู่ในความสามารถที่จะไปต่อได้ ฉันคิดว่ามันมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ และก็คิดว่าไม่ทำก็ได้ ฉันไม่ได้คิดว่ามันไม่มีความหมาย มันมีความหมายอะไรสักอย่าง แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเท่าไหร่ ความหมายน่ะ  คืนก่อนเธอถามฉันว่าเป็นอะไร ทั้งๆที่ฉันก็แค่มองไปตรงหน้า อากาศ และแสง และความมืด และความลึก บางทีเหมือนฉันจะบอกว่าพอแล้วล่ะ แต่พรุ่งนี้ก็ยังมีฉันอยู่  แต่ฉันพรุ่งนี้ก็ยังมั่นใจได้ว่าพอได้แล้ว ทั้งที่รู้ว่าฉันก็ยังมีพรุ่งนี้อยู่ ฉันอยากอธิบายให้เธอเข้าใจ อยากพูดตรงๆ เท่าที่เป็นไปได้ ก็อันที่จริงฉันก็ยังไม่มีอะไรให้ต้องพูดตรงๆ หรือไม่ตรงได้ ฉันนึกถึงความตาย แต่ก็ไม่เป็นอะไรที่ร้ายแรงเลย เพราะฉันก็ยังไม่ตาย แต่มันเป็นอะไรที่ชัดเจน ทำให้ฉันพอรู้ได้ ว่าชีวิตมันคืออะไร มันตลกนะ ฉันบอกไมได้หรอกว่ามันคืออะไร แต่ถ้าความตายมาอยู่ในความนึกคิดของฉัน ฉันก็จะตระหนักถึงชีวิตมากขึ้น แบบว่า มันคงเป็นอะไรที่ไม่มีอีกแล้ว สิ่งรอบข้างนั้นอยู่ในเปลือกตา ในความฝัน-ก่อนที่ฉันจะหลับ ฉันรู้ว่าคงอยู่นั่นชั่วกาล ก่อนที่ฉันจะมาและไป มันทำให้ฉันคล้ายๆ เหมือนจะเป็นจุดเล็กๆเท่าเข็มที่จุดดวงดาว ในจักรวาลมืดๆ  ฝันนั้นยินดีที่จะหลับ  มันเป็นการอุบัติเล็กๆ ขึ้นมา