บทเพลงที่สาบสูญ

คล้ายความวินาศ อันทรงสถิต

ความเป็นทั้งหมด ของเถ้าธุลีที่กระจัดกระจาย

ความไม่รู้สิ้น ของค่ำคืนอันลึกลับ

ความตาย ที่สว่างจ้า

พระจันทร์สีขาว กลมมน และเปล่งเสียงเรไร ระงมอยู่บนความมืดแห่งโลกอันไพศาล

ผู้ที่หายไปจะได้กลับ

ผู้ที่ยังอยู่จะลาลับ

เมื่อคลื่นซัดฤดูกาลแตกสลาย

ฤดูกาลที่หายจะกลับคืน

ความเศร้าที่อยู่ในพระเนตรของพระองค์

หลั่งไหลสู่พระหัตถ์

ความสะอื้นไห้ของทารกน้อย

ก้องกังวานต่อหน้าพระพักตร์

พระองค์ดลใจ

แต่ข้าน้อยแคลงใจ

ทุกสรรพสำเนียงเป็นเพียงความเลือนหายในอนันตกาล

ข้าน้อยขับขานเพลง

แต่บทเพลงมิได้อยู่

ยามข้าน้อยหัวเราะ

เหตุใดจึงไม่ทันแล้ว ที่จักรวาลแห่งพระองค์ จะทรงสถิตอยู่ในชีวิตที่ข้าฯรัก